Emotioneel bewogen dagen

[Als je liever luistert naar dit artikel, klik dan HIER]

Ik had deze week een supervisieuurtje met Johnella Bird.
Zij heeft graag dat ik dat voorbereid en haar iets op voorhand mail.

Hoe pak ik dat aan?

• Een week op voorhand overloop ik mijn agenda van de voorbije maand: met wie heb ik gesproken? Welke innerlijke responsen ervaar ik bij het zien van de namen ?
• Ik bekijk ook een lijstje van kwesties dat ik bijhoud.
• Ik herlees het voorbereidend document van de vorige keer: meestal hebben we niet alles kunnen behandelen.

Meestal stel ik voor om het te hebben over een cliënt.
Maar nu had ik net enkele erg emotioneel bewogen dagen achter de kiezen.
Een van de mensen waar ik betrokken op ben, een dakloze persoon, dreigde plots weer in een zeer precaire situatie te belanden.
In de loop van 3 dagen had ik vele cycli van angst, teleurstelling, kwaadheid, hopeloosheid, inspiratie, hoop, actie, teleurstelling, angst, kwaadheid, hopeloosheid, inspiratie, … doorgemaakt.
Het stopte niet.

Daar wou ik het nu over hebben, over die cycli, en hoe had ik dat misschien anders kunnen beheren?

 

Een behapbaar verhaal

Hoe moest ik een gesprek over zo’n hypercomplex geheel voorbereiden?
Er speelde zoveel: de dakloze persoon, haar geschiedenis, wat er de voorbije weken gebeurd is en misgelopen, uitspraken en beslissingen van collega’s, andere betrokkenen, de urgentie die ik ervaarde, mijn kijk op zorg, …

Ik heb mezelf gedwongen om – ondanks de complexiteit – een behapbaar verhaal te creëren, behapbaar terwijl ik toch de complexiteit ervan zou proberen te respecteren.
Onmogelijk en absurd, maar zo heb ik een verhaal van anderhalve pagina opgeschreven.

 

Onverwacht

De uren en dagen erna ontdekte ik dat er iets wezenlijk veranderd was.
Ik ervaarde een grotere vrijheid dan eerder die week om te kiezen en om de emotionele bewegingen in mezelf te beheren.
En dit dus nog vóór het gesprek met Johnella.
Dit ging niet verloren toen ik maandagochtend opnieuw geconfronteerd werd met erg slecht nieuws.

 

Een experiment

Dit trof me zo sterk dat ik besloot tot een experiment.

Er stond nl. een stevige opdracht op mijn agenda, een paar dagen later, waar ik geweldig tegenop zag. En dat ‘opzien tegen’ was óók niet makkelijk uit te leggen; het zat óók erg complex in elkaar.
Dus ik dacht: ik ga doen alsof ik dit ga inbrengen op de supervisie en ik ga hier dus een behapbaar verhaal over schrijven, beginnend met ‘hi Johnella’.
Ook 1,5 pagina.

En potverdorie, het was weer prijs: op D-day, de dag waar ik zo tegenop gezien had, hoorde ik mezelf dingen zeggen, zag ik mezelf dingen doen die ik me de weken ervoor onmogelijk had durven/kunnen bedenken.

 

Van reactiviteit naar perspectief

Toen ik dit donderdagochtend aan Johnella vertelde, reageerde ze zo:

So what you did in writing this down, and that’s what would have happened if we’d met together, is you giving yourself an opportunity to move from reactivity. You know, things happening in the moment, getting emails, getting things from, whatever, requests, fears, worries. You’re moving from reactivity to a little bit of the distance required to create a comprehensive narrative to somebody. So as soon as you do that, you’ve got to give a history, you’ve got to give, ‘this is what happened, this is what it is, what I did’.
So it immediately gives you distance. You’re looking, you’ve got perspective. … So you moved away from that reactive place.

Die overgang, van nog-geen-verhaal naar verhaal, van reactiviteit naar perspectief, van gedreven-worden naar regie, die heb ik ervaren.

 

Een goed-genoege uitleg

Dit is een van de dingen die Johnella in supervisiegesprekken doet: de brokken die ik aanlever teruggeven in een uitleg, in een verhaal ‘that makes sense’.

Het moet emotioneel en met je kop ‘sense make-en’.
Het moet kloppen. Goed-genoeg zijn.

giving yourself an opportunity to move from reactivity.

Dan komen er ideeën, komt er opnieuw energie, spontaniteit.